وبلاگ تحقیقاتی

Determining the severity of a burn includes establishing how deep the damage goes into or through the skin. Burn thickness in most burn units is classified by degree -- the higher the number, the worse the burn.

First-Degree Burns

This means a superficial burn. The surface of the skin is damaged, but the epidermis (the outermost layer of skin) is still intact, and therefore able to perform its functions (control temperature and protect from infection or injury). When determining severity, care providers ignore first-degree burns.

Second-Degree Burns

This means damage that has extended through the epidermis and into the dermis (the second layer of skin). Second-degree burns also are known as partial-thickness burns. In determining the severity of burns, the presence of second degree burns indicates a loss of skin function.

Blisters are the first sign of a second-degree burn. As the epidermis is destroyed, it begins to separate from the dermis. Fluid builds beneath it, causing blisters. Eventually, the blisters will spread into one another until the very thin epidermis falls away, exposing the raw dermis underneath.

Once the epidermis has separated from the raw dermis, the victim begins to lose fluid, heat, and the ability to block infection. The raw nerve cells of the dermis also mean second degree burns are the most painful.

Third-Degree Burns

This indicates the burn has destroyed both the epidermis and dermis. The victim has the same trouble with fluid loss, heat loss, and infection that come with second-degree burns. Full-thickness burns also cause nerve death, so the victim may not be able to feel anything in the area of the burn.

There's no easy way to tell the difference between a deep partial-thickness burn (2^nd degree) and a full-thickness burn (3^rd degree) when looking at it in the field, so we don't try. Instead, all burns that are deep enough to separate the epidermis from the dermis are counted when determining severity. In other words, we count all burns that are bad enough to form blisters - or worse - when assessing burn severity.

A sphygmomanometer (IPA: /ˌsfɪgmoʊməˈnɒmɪtər/, SFIG-moe-mə-NO-mi-tər) or blood pressure meter is a device used to measure blood pressure, comprising an inflatable cuff to restrict blood flow, and a mercury or mechanical manometer to measure the pressure. It is always used in conjunction with a means to determine at what pressure blood flow is just starting, and at what pressure it is unimpeded. Manual sphygmomanometers are used in conjunction with a stethoscope.

The word comes from the Greek sphygmós (pulse), plus the scientific term manometer (pressure meter). The device was invented by Samuel Siegfried Karl Ritter von Basch. Scipione Riva-Rocci, an Italian physician, introduced a more easily used version in 1896. Harvey Cushing discovered this device in 1901 and popularised it.

A sphygmomanometer usually consists of an inflatable cuff, a measuring unit (the mercury manometer), a tube to connect the two, and (in models that don't inflate automatically) an inflation bulb also connected by a tube to the cuff. The inflation bulb contains a one-way valve to prevent inadvertent leak of pressure while there is an adjustable screw valve for the operator to allow the pressure in the system to drop in a controlled manner.

Contents 1 Operation 2 Significance 3 Types 4 Patents 5 References

 Operation

The cuff is normally placed around the left arm, at roughly the same vertical height as the heart while the subject seated with the arm supported. The cuff is inflated until the artery is completely occluded. Listening with a stethoscope to the brachial artery at the elbow, the examiner slowly releases the pressure in the cuff. As the pressure in the cuffs falls, a "whooshing" or pounding sound is heard (see Korotkoff sounds) when bloodflow first starts again in the artery. The pressure at which this sound began is noted and recorded as the systolic blood pressure. The cuff pressure is further released until the sound can no longer be heard and this is recorded as the diastolic blood pressure.

 Significance

By observing the mercury in the column while releasing the air pressure with a control valve, one can read on the scale the values of the blood pressure in mm Hg. The peak pressure in the arteries during the cardiac cycle is the systolic pressure, and the lowest pressure (at the resting phase of the cardiac cycle) is the diastolic pressure. A stethoscope is used in the auscultatory method. Systolic pressure ( first phase) is identified with the first of the continuous Korotkoff sounds. Diastolic is identified at the moment the Korotkoff sounds disappear (fifth phase).

Types

There are three types of sphygmomanometers:

• Digital with manual or automatic inflation. These are electronic, easy to operate and practical in noisy environments. Many have not been validated for all patient groups, and can give very inaccurate readings).They measure mean arterial pressure (MAP) and use algorithms to calculate systolic and diastolic values. In this sense, they do not actually measure the blood pressure, but derive the readings. Digital oscillometric monitors are also confronted with “special conditions” for which they are not designed to be used : arteriosclerosis, arrhythmia, preeclampsia, pulsus alternans, and pulsus paradoxus. Both large floor-standing and portable units are used. Portable units for the arm and wrist are available.

• Digital portable finger blood pressure monitors with automatic inflation. These are more portable and easy to operate, though less accurate. They are the smallest blood pressure monitors.^[1][2]

• Manual. Should be operated by a trained person. Mercury manometers are considered to be the "gold standard" of measurement because their measurement is absolute and does not require re-calibration. For this reason they are often required in clinical trials of pharmaceuticals and for clinical evaluations of determining blood pressure for high risk patients including pregnant women. Aneroid, mechanical, types are in common use, but should be calibrated against a mercury manometer. The unit of measurement of blood pressure is millimeters of mercury (mm/Hg). Blood pressures are always given as an even number.

Manual sphygmomanometers require a stethoscope for auscultation.

ادامه مطلب

A spirometer is an apparatus for measuring the volume of air inspired and expired by the lungs. It is a precision differential pressure transducer for the measurements of respiration flow rates. The spirometer records the amount of air and the rate of air that is breathed in and out over a specified time. The Spirometer and attached flow head function together as a pneumotachometer, with an output signal proportional to airflow. It was invented by John Hutchinson in 1846.

The output produced by a spirometer is called a kymograph trace. From this, vital capacity, tidal volume, breathing rate and ventilation rate (=tidal volume x breathing rate) can be calculated. From the overall decline on the graph, the oxygen uptake can also be measured.

A spirometer is one of the basic pulmonary function tests.

 History

In 1852 John Hutchinson published a paper describing his water spirometer and the measurements he had taken of over 4,000 subjects, describing the relationship between lung capacity and height. He had begun his work on spirometry in 1844 and discontinued it later in the year.

See also

• Spirometry
• Incentive spirometer
• Respiratory system
• Lung volumes
• Cardiopulmonary physiotherapy

ادامه مطلب

اسپیرومتر دستگاهی است برای اندازه‌گیری حجم هوای دم و بازدم. این دستگاه تنفس جهت اندازه گرفتن اکسیژن از هوای محیط و انتشار آن به سلول‌های بدن برای انجام فعالیت‌های متابولیک بدن و همچنین دفع دی‌اکسیدکربن حاصل از متابولیسم بدن است. ریه‌ها اعضای اصلی این دستگاه هستند. این دستگاه فعالیت‌های دیگری نیز از قبیل گرم و تازه کردن گازها در تماس با سطح (سطح تهویه‌ای)، محافظت غشاء‌های سطحی از عوامل مخرب محیطی مانند اجزاء سمی معلق در هوا، میکرو ارگانیسم‌ها، خشکی و دمای بسیار زیاد و همچنین خنثی کردن ناگهانی PH و مایعات بدن به کار می رود. جهت درک بهتر رفتار گازها در این دستگاه از قوانین رابرت بویل، چالز و هنری استفاده می شود.

فهرست مندرجات ۱ تنفس ۱.۱ تنفس داخلی ۱.۲ تنفس خارجی ۱.۳ اعضای تنفس ۲ پارامترهای تنفسی ۲.۱ حجم های ریوی ۲.۲ ظرفیت‌های ریوی ۳ اسپیرومتر ۴ منابع ۵ پیوند به بیرون

 تنفس

تنفس را می توان این گونه تعریف کرد: تبادل گازها بین موجود و محیطی که در آن زندگی می کند. با این تعریف دو نوع تنفس در موجود زنده خواهیم داشت:

• تنفس داخلی (سلولی)
• تنفس خارجی (ریوی)

تنفس داخلی

تنفس داخلی، تبادل گازها بین جریان خون و سلول های مجاور صورت می گیرد. خون در طی عبور از میان بافتای بدن، تقریبا به اندازه ۵ تا ۷ درصد از حجم خود، اکسیژن دست می‌دهد و ۴ تا ۶ درصد دی‌اکسید کربن دریافت می کند هنگامی که دما با اسیدیته، افزایش پیدا می‌کند، اکسیژن بیشتری به بافت‌ها می رسد. قسمت اعظم اکسیژن به وسیله گویچه‌های سرخ خون (Red Blood Cell) و همگلوبین، حل می شود. اما تنها ۳۰ درصد دی‌اکسید کربن توسط این سلول‌ها حل شده، بقیه آن در پلاسما حل می شود.

 تنفس خارجی

تنفس خارجی، تبادل گازها بین ریه و جریان خون است. بسیاری از تجهیزات تنفسی، با اندازه گیری یا درمان وضعیت های ناهنجار تنفس خارجی سروکار دارند. تنفس خارجی دو مرحله دارد : دم و بازدم

اعضای تنفس

اعضای تنفسی به دو بخش تقسیم بندی می‌شود:

1. بخش هدایتی: شامل سوراخ های بینی، حلق، حنجره، نای، برونس و برونشیول هاست. این اعضا دارای دیواره های ضخیم است و هیچ تبادل گازی با مویرگ ندارد.
2. بخش تنفسی: شامل برونشیول های تنفسی، مجراهای آلوئدلی، دهلیزها و کیسه های آلوئول می شود. دیواره های این بخش نازک است و با مویرگهای خونی، تبادل گازی دارد. عضلات تنفسی شامل دیافراگم و عضلات بین دنده ای یا سینه ای، دنده ها و جناغ، عملکرد، هر دو بخش را سبب می شود.

 پارامترهای تنفسی

پارامترهای تنفسی، اندازه گیری‌هایی هستند که از بررسی آنها می توان، وضعیت عملکرد تنفس را نشان داد. این پارامترها شامل حجم های ریوی، ظرفیت های ریوی، مقاومت راه های هوایی. پذیرش و الاستیسیته ریوی و فشار داخل سینه ای است. تنها قسمتی از هوایی که به داخل دستگاه تنفس وارد می شود، به آلوئل ها می رسد و قسمتی از آن در فضای هدایتی باقی می ماند که در نتیجه برای تبادل گازی، با خون در دسترس نیست. به این هوا، هوای مرده گفته می شود. دلیل وجود چنین حجمی این است که همواره مقداری هوا در سیستم تنفسی وجود دارد که سیستم را باز نگه می دارد در نتیجه هربار نیروی زیادی برای باز کردن راه های هوایی و بخش تنفسی لازم نیست.

 حجم های ریوی

حجم های مهم ریوی عبارت است از : حجم جاری، حجم ذخیره دمی، حجم ذخیره بازدمی و حجم باقی مانده حجم گاز استنشاق شده یا خارج شده در هر سیکل تنفسی است. حجم ذخیره دمی، میزان گازی است که می تواند از وضعیت انتهایی دم، پس از یک حجم جاری، عادی می توان از ریه خارج کرد. حجم باقی مانده نیز، مقدار هوایی است که در هر حالت، در ریه باقی می ماند.

 ظرفیت‌های ریوی

• ظرفیت حیاتی، مقدار هوایی که در یک بازدم عمیق پس از یک دم عمیق می توان از ریه خارج کرد.
• ظرفیت دمی، حداکثر میزان گازی است که می توان پس از بازدم، وارد ریه کرد.
• ظرفیت باقی مانده عملی، میزان گازی است که در زمان استراحت بازدمی در ریه‌ها باقی می‌ماند.
• ظرفیت کل ریوی، مقدار هوایی است که پس از انتهای دم حداکثر، وارد ریه می‌شود.

 اسپیرومتر

از این دستگاه برای اندازه‌گیری برخی از حجم‌ها و ظرفیت‌های ریوی استفاده می شود. یک اسپیرومتر ساده در شکل نشان داده شده است. این دستگاه از طرفی به زنگی شبیه است که بالای یک ظرف آب قرار گرفته است. یک لوله خرطومی هوا، از یک قطعه دهانی به فضای بالای سطح آب در داخل زنگ، کشیده می شود.

یک نمونه از ریسمان آویزان شده است که نیروی کششی روی سیمان پدید آورده و وزن رنگ را دقیقا در فشار یک اتمسفر متعادل نگه می‌دارد. به این ترتیب، وقتی شخص در داخل قطعه دهانی نفس نمی‌کشد، زنگ در بالای سطح آب در حالت سکون خواهد بود. اما در زمان بازدم، فشار داخل زنگ به بالای فشار اتمسفر، افزایش می یابد که در نتیجه آن زنگ بالا می رود. به طور مشابه در هنگام عمل دم، فشار داخل زنگ، کاهش می یابد. به طور کلی، در هنگام افزایش فشار، زنگ بالا رفته و در زمان کاهش فشار، پایین می‌آید. همراه با تغییر فشار زنگ، حجم داخل ان تغییر می کند. این کاهش حجم، موقعیت وزنه مقابل تغییر می‌کند. با اتصال قلم به وزنه، تغییرات حجم بر روی کاغذ قابل ثبت است. روش توصیف شده ابتدایی روش ثبت حجم‌های ریوی است که با توجه به دستوری که کاربر سیستم به بیمار می‌دهد و انواع روش های تنفسی که اعمال می‌شود، منحنی‌های مورد نظر پزشک ثبت می‌شود. مدل‌های بسیار جدیدتری به بازار ارائه شده است که یک نمونه از آن در شکل دیده می شود.

برخی از اسپیرومترها یک خروجی الکتریکی دارند به این شکل که وقتی تک قسمتی در قطعه دهانی وجود ندارد پتانسیل الکتریکی صفر و در نتیجه سیگنالی نداریم اما در هنگامی که بیمار در داخل لوله نفس می‌کشد، پتانسیل الکتریکی مثبت و منفی متناسب با حجم به دو انتهای پتانسیومتر، متصل می‌شود و سیگنال الکتریکی حاصل بیانگر حجم مورد نظر است. فلومترهای التراسونیک هم به صورت تجاری موجود است که بر اساس اختلاف تغییر داپلر که روی امواج التراسونیک ثبت شده کار می‌کند. از ترانسدیوسر Pinwheel نیز جهت اندازه گیری حجم‌های ریوی، استفاده شده است.

 

A sphygmomanometer (IPA: /ˌsfɪgmoʊməˈnɒmɪtər/, SFIG-moe-mə-NO-mi-tər) or blood pressure meter is a device used to measure blood pressure, comprising an inflatable cuff to restrict blood flow, and a mercury or mechanical manometer to measure the pressure. It is always used in conjunction with a means to determine at what pressure blood flow is just starting, and at what pressure it is unimpeded. Manual sphygmomanometers are used in conjunction with a stethoscope.

The word comes from the Greek sphygmós (pulse), plus the scientific term manometer (pressure meter). The device was invented by Samuel Siegfried Karl Ritter von Basch. Scipione Riva-Rocci, an Italian physician, introduced a more easily used version in 1896. Harvey Cushing discovered this device in 1901 and popularised it.

A sphygmomanometer usually consists of an inflatable cuff, a measuring unit (the mercury manometer), a tube to connect the two, and (in models that don't inflate automatically) an inflation bulb also connected by a tube to the cuff. The inflation bulb contains a one-way valve to prevent inadvertent leak of pressure while there is an adjustable screw valve for the operator to allow the pressure in the system to drop in a controlled manner.

Contents 1 Operation 2 Significance 3 Types 4 Patents 5 References

Operation

The cuff is normally placed around the left arm, at roughly the same vertical height as the heart while the subject seated with the arm supported. The cuff is inflated until the artery is completely occluded. Listening with a stethoscope to the brachial artery at the elbow, the examiner slowly releases the pressure in the cuff. As the pressure in the cuffs falls, a "whooshing" or pounding sound is heard (see Korotkoff sounds) when bloodflow first starts again in the artery. The pressure at which this sound began is noted and recorded as the systolic blood pressure. The cuff pressure is further released until the sound can no longer be heard and this is recorded as the diastolic blood pressure.

Significance

By observing the mercury in the column while releasing the air pressure with a control valve, one can read on the scale the values of the blood pressure in mm Hg. The peak pressure in the arteries during the cardiac cycle is the systolic pressure, and the lowest pressure (at the resting phase of the cardiac cycle) is the diastolic pressure. A stethoscope is used in the auscultatory method. Systolic pressure ( first phase) is identified with the first of the continuous Korotkoff sounds. Diastolic is identified at the moment the Korotkoff sounds disappear (fifth phase).

Types

There are three types of sphygmomanometers:

• Digital with manual or automatic inflation. These are electronic, easy to operate and practical in noisy environments. Many have not been validated for all patient groups, and can give very inaccurate readings).They measure mean arterial pressure (MAP) and use algorithms to calculate systolic and diastolic values. In this sense, they do not actually measure the blood pressure, but derive the readings. Digital oscillometric monitors are also confronted with “special conditions” for which they are not designed to be used : arteriosclerosis, arrhythmia, preeclampsia, pulsus alternans, and pulsus paradoxus. Both large floor-standing and portable units are used. Portable units for the arm and wrist are available.

• Digital portable finger blood pressure monitors with automatic inflation. These are more portable and easy to operate, though less accurate. They are the smallest blood pressure monitors.^[1][2]

• Manual. Should be operated by a trained person. Mercury manometers are considered to be the "gold standard" of measurement because their measurement is absolute and does not require re-calibration. For this reason they are often required in clinical trials of pharmaceuticals and for clinical evaluations of determining blood pressure for high risk patients including pregnant women. Aneroid, mechanical, types are in common use, but should be calibrated against a mercury manometer. The unit of measurement of blood pressure is millimeters of mercury (mm/Hg). Blood pressures are always given as an even number.

Manual sphygmomanometers require a stethoscope for auscultation.

بازو بند فشار خون یک بازوبند بادشونده است که در پزشکی برای اندازه‌گیری فشار خون افراد استفاده می‌شود.

از بازوبند فشار خون نیز می‌توان برای جلوگیری از خونریزی سرخرگی دست یا پا به جای شریان‌بند استفاده کرد. بازوبند را کمی بالاتر از محل زخم(بین زخم و قلب) قرار دهید وتا حدی آن را باد کنید که خونریزی را متوقف کند. معمولاً میزان فشار لازم برای این کار در افرادی که فشار خون طبیعی دارند mmHg ۱۵۰ (میلیمتر جیوه) است.

پس از کنترل خونریزی پانسمان روی زخم را برندارید. بازو بند را می‌توانید به مدت ۳۰ دقیقه و یا بیشتر هم در محل نگه دارید، فقط باید کاملاً مراقب باشید که در این حین، فشار بازوبند کم نشود. استفاده از این وسیله احتمالاً تنها راه کنترل خونریزی در مصدومینی است که در وسیله نقلیه له شده و تصادفی، گیر کرده‌اند از این وسیله نیز می‌توان پس از کاربرد پانسمان فشار دهنده استفاده نمود.

 انواع

• فشارسنج جيوه‌ای: این نوع فشارسنج هنوز هم «استاند‌‌ارد‌ طلایی» اند‌‌ازه‌گیری فشار خون شناخته می‌شود‌. احتمال د‌‌رست کار نکرد‌‌ن اين د‌‌ستگاه خيلی کم است. ستون جيوه تنها چيزی است که د‌‌ر آن حركت می‌کند‌. با اين‌حال، استفاد‌‌ه از فشارسنج جيوه‌ای رو به كاهش است، چون جيوه سمی است و می‌تواند‌ محيط را آلود‌‌ه کند‌.

• فشارسنج دیجیتال یا عقربه‌ای: نوع د‌‌يگری از فشارسنج که استفاد‌‌ه از آن رو به افزايش است. وسيله‌ای فنرد‌‌ار كه با استفاد‌‌ه از فشار هوا عقربه‌ای را روی صفحه مُد‌‌رجی حرکت می‌د‌‌هد‌ که هر د‌‌رجه‌ی آن نشانگر يک میلیمتر جيوه است. اين نوع فشارسنج ارزان و حملش نسبت به نوع جیوه‌ای راحت‌تر است.

برخلاف فشارسنج جیوه‌ای، فشارسنج عقربه‌ا‌‌ی اجزای زیادی د‌‌ارد‌ كه ممکن است بعد‌ از مد‌‌تی خراب شود‌. اما بر اساس تحقیقی که د‌‌ر مایوکلینیک انجام شد‌‌ه و د‌‌ر مجله‌ آرشيو آو اينترنال مد‌‌يسن (مارس ۲۰۰۱) چاپ شد‌‌ه؛ «فشارسنج‌های عقربه‌ای كه خوب مراقبت شد‌‌ه‌اند‌، به اند‌‌ازه‌ انواع جیوه‌ای د‌‌قيق و مفید‌‌ند‌